Personal Story: Het leven is beter met vrienden

Ik kan het me niet voorstellen, mijn lieve vrienden niet aan mijn zijde te hebben. Maar eigenlijk is het helemaal niet zo vanzelfsprekend, een hechte en goede vriendschap. Vandaag het verhaal van Larissa, die vind het heel lastig vind om een vriendschap te sluiten, hoe graag ze dit ook wil. Haar verhaal is verdrietig maar heeft een prachtige boodschap, voor iedereen.

Larissa:

Vrienden, volgens mij het allermooiste wat je kan hebben. Maar wat als je dat niet hebt? Mis je dan het allermooiste? Vanaf mijn jeugd is het een komen en gaan van mensen. Vriendinnen durf ik het achteraf misschien niet meer te noemen. Ik vond het altijd lastig, wat betekent vriendschap nu eigenlijk?

Vroeger speelde je met jongens en meisjes uit de klas. De een was meer je type dan de ander. Logisch! Maar vriendschappen voor het leven kunnen dat toch nooit zijn. Ik kon me dat niet voorstellen, al had ik het wel gehoopt natuurlijk. Ik weet niet meer zo goed waarom sommige meiden niet meer met me wilde omgaan. Ruzie? Leugens door andere? Toch niet leuk genoeg? Wist ik het maar, dan had ik geweten wat ik had moeten doen om het wel te laten slagen. Na de basisschool ging ik met het idee van: dit moet beter gaan , naar de middelbare school. Nieuwe mensen nieuwe kansen. In die 4 jaar heb ik ook een aantal vriendinnen gehad. Nooit echt een groep. Ik had altijd een goede vriendin die dan ook meteen alles van me wist. Waarom meerdere meiden je verhaal vertellen? Sommige hadden dan ook een vriendin waarmee ze gingen sporten , de ander om te winkelen en de ander om thuis meiden films te kijken. Ik begreep nooit hoe je dat kon bijhouden. Wie had je dan wat verteld en liep alles dan niet ontzettend door elkaar. Ik zou geen overzicht meer hebben. Achteraf gezien was dit fout van mij. Ik klampte me vast aan 1 persoon. En die kreeg het idee dat ze niks meer met andere meiden konden afspreken. Wat absoluut niet mijn bedoeling was, het gebeurde.

Op naar het mbo, totaal nieuwe mensen, geen bekende uit de buurt.  Op naar een frisse start. Wat was het doodeng om dit te doen. Maar ik moest. Ik leerde al gauw iemand kennen waar het heel goed mee klikte. We werden vriendinnen en vertelde elkaar veel. Op een gegeven moment waren er 3 andere meiden waar het ook mee klikte. We deden veel met z’n vijven. Alleen vond ik het steeds moeilijk om me erin te mengen of op de voorgrond te treden. Ik durfde niet, ik kon het niet. We wilde een keer een weekend weg met z’n vijven. Bij mijn ouders op de camping. Allerlei ideeën werden bedacht, uiteindelijk ook buiten mij om. Ik voelde me steeds meer het vijfde wiel aan de wagen. Elke keer als ik op school kwam waren er weer nieuwe plannen gemaakt en bedacht. Ik voelde me buitengesloten en wilde liever niet meer weg. Ik heb ze dat verteld en dat begrepen ze heel goed, zeiden ze.

Nadat we het weekend gepland zouden hebben, kwamen we weer op school. Het was vreemd, er was iets tussen hun wat ik niet begreep. Ze deden geheimzinnig , wat was er aan de hand. Ze vertelde me dat ze zelf een weekend weg waren geweest met z’n vieren, omdat ze al vrij hadden gevraagd. Ik dacht dat ik hun kon vertrouwen, dat ze me aardig vonden. En nu in 1 klap was alles weg. Ik dacht toen echt dat het vriendinnen waren. Niet dus. En dat kreeg ik ook te horen. Dat onze band voor haar niet zoveel betekend had als ik dacht. ‘Gelukkig’ was het aan het eind van mijn opleiding. Ik wilde ze nooit meer zien. De diploma uitreiking moest leuk worden maar daar kwam ik ze tegen, met z’n vieren naast elkaar, gezellig. En ik voelde me zo alleen, zoals ik me wel vaker gevoeld heb.

Ik wil niet zielig gevonden worden, ik zal vast zelf ook grote fouten gemaakt hebben. Ik ‘hoop’ en weet dat ik niet de enige ben. Ik schaam me er wel voor. Het zal niet echt hip zijn als je geen vriendinnen hebt. Alleen weet ik van mezelf dat ik een leuke meid ben, ik kom alleen elke keer de verkeerde mensen tegen die mijn vriendschap niet waard zijn.

Ik heb ook zoveel moeite al gedaan om meiden te leren kennen, alleen draait het op niks uit. Wel heb ik een ontzettend lieve vriend, hij noemt zichzelf ook mijn allerbeste vriendin. Ik geef niet op! Ooit komt er een tijd dat mensen mij als persoon waarderen en me zien als een goede vriendin.

Schaam je niet als je geen vrienden hebt, je bent een prachtig persoon. Dat geluk komt wel, wacht er alleen niet op. Het komt van zelf! :)

Heb jij ook een persoonlijk verhaal dat je graag wilt delen? Mail je verhaal dan naar info@byaranka.nl en wie weet zie jij hier binnenkort je verhaal terug.

Dit vind je misschien ook leuk

17 reacties

  • Reply
    chucky1012
    6 juni 2015 at 07:14

    Jeetje wat vervelend dat mensen zo onaardig tegen elkaar doen!
    Goed dat je hierover schrijft en ook goed voor anderen die misschien dit ook herkennen of meegemaakt hadden.

    Xoxo

  • Reply
    Michelle
    6 juni 2015 at 08:08

    Beste Larissa,
    Je bent niet alleen, dat even voorop! Ik heb hier ook al jaren last van, ik heb wel veel aardige kennissen. Maar of het vriendinnen zijn, dat denk ik niet. Ik ben jaloers op de echte groepjes vriendinnen, want dat heb ik niet. Ik word verdrietig als ik festivalfoto’s of vakantiefoto’s van groepjes vriendinnen zie, had ik dat maar. Ik gun het iedereen van harte, begrijp me niet verkeerd. Ook ik heb een hele lieve vriend, die heel veel voor me betekent. Maar stel de relatie stop ooit, wie heb ik dan? Dat zijn dingen die ik me afvraag. Ik heb nu in ieder geval al een sportvriendin en wie weet wat er nog komt.

    Liefs, Michelle

  • Reply
    Marijke - de beste versie van jezelf
    6 juni 2015 at 08:57

    Wow, wat een heftig verhaal, goed dat ze dat gedeeld heeft! Ze zeggen altijd: op ieder potje past een dekseltje, wellicht is dat uiteindelijk ook zo met vriendinnen!

  • Reply
    Mariska
    6 juni 2015 at 10:30

    Ik heb ook grote moeite met het onderhouden van vriendschappen. Ik denk dat ik meer kennissen heb die ik zie als vriend of vriendin en die mij zien als kennis. Sinds kort weet ik waardoor dit bij mij komt. Ik heb een milde vorm van autisme. Voor mij vielen alle puzzelstukjes op hun plek. Er is een verklaring voor waarom ik mensen niet begrijp en zij mij niet. Dit komt door de spiegelneuronen die minder goed werken. Toch doet het mij ook erg pijn. Ik ben een heel integer en aardig persoon, ik begrijp alleen de sociale regeltjes niet altijd en ik begrijp de intenties van mensen vaak niet. Ik wou dat mensen mijn hart konden zien, maar op de een of andere manier lukt dat niet.

  • Reply
    lucindainwonderland
    6 juni 2015 at 11:11

    Heb vaak meegemaakt dat vrienschappen uit elkaar groeide en om dan ook echt afscheid te nemen van iemand is super moeilijk en ook gewoon puur en simpel: niet leuk. Maar wat ik heb gemerkt is dat er altijd wel iemand om de hoek komt kijken waar je vrienden mee kan worden, ook al duurt het soms eventjes. En soms alleen zijn is ook niet erg, je bent er geen minder persoon om. xxx Lucinda

  • Reply
    Caitlyn
    6 juni 2015 at 11:25

    Zo vreemd om dit te lezen, ik herken het maar al te goed. Voor mij kwam het keerpunt toen ik naar de universiteit ging, daarvoor had ik wel vrienden, maar bleef ik me altijd een beetje uitgesloten voelen . Nu heb ik vrienden bij wie ik 100 % mezelf kan zijn en op wie ik altijd kan rekenen. Je moet je geen zorgen maken, alles komt wel goed :)
    xx

  • Reply
    Kiss & Make-up
    6 juni 2015 at 12:04

    Ik geen immens grote vriendengroep, maar een handvol ECHT goeie vrienden waarvan ik weet dat ik altijd op ze kan rekenen. Dat vind ik echt wel belangrijk.

  • Reply
    Suzanne
    6 juni 2015 at 16:55

    Vrienden zijn inderdaad super belangrijk! Mooi artikel!

  • Reply
    Kim
    6 juni 2015 at 21:31

    Dit is best herkenbaar. Ik heb ook geen grote vriendengroep en vooral losse vrienden. Ik ben echt jaloers op zo’n groepjes die elkaar al jaren kennen en vanalles samen doen maar ik heb het niet echt. Sinds ik op zumba zit, heb ik wel een groepje van zes, zeven rond mij en het is wel eens fijn om ergens bij te horen maar daarbuiten doen we niet gigantisch veel samen. Ach ja, ik heb gewoon aanvaard dat ik niet zo’n sociaal dier en redelijk introvert ben.

  • Reply
    Larissa
    6 juni 2015 at 22:24

    Heel erg bedankt voor jullie lieve reacties. Ik ben er stil van.
    Voor heel veel mensen is het zo vanzelfsprekend om vriendinnen te hebben. Ik heb al vaak tegen mijn vriend gezegd, als we ooit gaan trouwen dan wil ik dat pas als ik vriendinnen heb die een vrijgezellenfeestje met me willen vieren.
    Het komt allemaal goed, daar ben ik van overtuigd.
    De reacties doen me echt goed, bedankt :)

  • Reply
    Tania
    7 juni 2015 at 12:07

    Ik herken dit helemaal. Eigenlijk beter geen vrienden dan achterbakse vrienden begon ik op de duur te denken. Ik heb ook weinig vrienden maar ik heb een zus waar ik veel dingen samen mee doe.

  • Reply
    Sandra(hpw)
    7 juni 2015 at 13:25

    Je bent zeker niet de enige!
    Voor mij is jouw verhaal en de reacties van anderen hier, ook herkenbaar. Op de basisschool ben ik wel altijd vriendinnetjes geweest met ’n aantal meiden uit die tijd toen. Op de middelbare was dat alweer minder, heb ik met een aantal meiden nog wel mee kunnen fietsen enzo. Maar in de klassen was het toch minder, heb ik me altijd buitengesloten gevoeld :( Daarna heb ik verschillende MBO opleidingen gedaan. In het eerste jaar (2006 was ‘t, denk ik) heb ik wel iemand leren kennen, waarmee ik nu nog steeds vriendinnen ben. We zien elkaar niet dagelijks, niet wekelijks.. maar als we elkaar zien voelt het goed en weten we dat het goed zit en is :) Tijdens m’n laatste MBO opleiding heb ik m’n vriend leren kennen en min of meer dankzij hem ook weer 2 andere meiden leren kennen. Ook niet veel, maar vind het wel fijn dat ze er zijn, dat ik ze ken.

    Een échte hele hechte, grote vriendengroep heb ik dus ook niet. En soms vind ik dat inderdaad ook echt wel jammer. Zeker als ik die typische partyfoto’s voorbij zie komen. Of die supergezellige zonnige vakantiefoto’s. Dan doet me dat óók pijn.. en denk ik: waarom heb ik dat niet? Waarom kan ik dat niet? Maar van de andere kant wil ik er ook liever niet te lang bij stil staan. Niet jaloers worden. Ik ben blij met de paar meiden die ik heb, die ik ken. Die koester ik. Ik kan ze op één hand tellen en dat vind ik eigenlijk ook wel prima. Op het moment. Misschien komt er ooit nog verandering in, misschien niet. Ik zie wel.. :)

  • Reply
    Carmen
    8 juni 2015 at 11:07

    Ik herken mijzelf heel erg in jou verhaal. Ook ik heb niet echt vrienden. Ik heb een hele goede vriendin, waar ik super blij mee ben. Maar ik mis gewoon vrienden om gezellig mee uit te gaan. Lekker op vakantie te gaan, dat soort dingen. Als ik dan die uitgaansfoto’s voorbij zie komen, denk ik dat had ik ook wel gewild. En ik zit hier saai thuis op de bank. Het lijkt voor iedereen ook zo vanzelfsprekend te zijn, dat je vriendinnen hebt. Maar dat is echt niet! Maar goed ik ben blij met die ene hele goede vriendin. En die vriendschap koester ik dan ook zeker!

  • Reply
    annemette
    8 juni 2015 at 14:59

    Alsof ik mn eigen verhaal lees, hier hetzelfde..
    En als ik zo de reacties lees zijn we niet de enige!

    Ik ben vaak verhuist, en niet eens heel ver uit elkaar, maar daardoor verwaterde vriendschappen ook steeds..
    ik zou nu ook niet weten hoe en waar ik ‘nieuwe’ vriendinnen vandaan moet halen.. heb een vaste baan en ga regelmatig naar dr sportschool, maar dat brengt me niets.
    Gelukkig heb ik een lieve vriend, met een beetje hetzelfde “probleem”.
    Zijn we lekker samen vriendloos :’D

  • Reply
    Marieke
    8 juni 2015 at 21:19

    Wel herkenbaar. Ik had ook altijd wel mensen waar ik mee omging maar nooit echt beste vriendinnen. Soms vind ik dat wel jammer maar ik kan gelukkig ook goed op mezlef zijn. Gelukkig heb ik wel een hele lieve vriend en daar kan ik wel alles mee delen.

  • Reply
    m
    12 juni 2015 at 22:06

    Herkenbaar. Vroeger altijd veel vrienden en vriendinnen gehad. In mijn twintiger jaren had ik 1 beste vriendin waar ik mee ging stappen, op vakantie ging, filmpje pakte. Echter doordat ik op jonge leeftijd moeder werd, verschilden we uiteindelijk teveel van elkaar en ging onze vriendschap verloren. Ik had immers ook een andere taak te volbrengen, namelijk moeder zijn.

    Nadien ben ik weer in contact gekomen met een oude vriendin van de basisschool. Zij bleek zich in hele andere kringen te begeven dan mij. Ook de afstand speelde parten. Hierdoor is onze vriendschap verwaterd.

    Vrienden en vriendinnen heb ik niet. Mijn moeder is de persoon waar ik het meest mee op trek.

    Aan de ene kant vind ik het erg jammer dat ik geen vrienden en vriendinnen heb. Toch kan ik me ook heel gelukkig voelen zonder.

  • Reply
    Simovic-Vuceljic Natasa
    14 juni 2015 at 15:59

    Wat vreselijk om te lezen dat je zoveel pech hebt gehad met vriendschappen. Je bent gewoon telkens de verkeerde personen tegen gekomen .. Ik ben er zeker van dat je op een dag 1 of zelfs meerdere mensen zal tegenkomen waarmee het klikt en vooral: die je niet gebruiken. Ik heb ook veel mensen zien komen en gaan, zogezegde “beste vriendinnen”, maar die heb ik allemaal achter me gelaten. Nu ben ik omringd met een beperkte groep van vrienden, maar wel mensen die me stuk voor stuk gelukkig maken. En jij zal dit ook vinden, maak je daar geen zorgen om :) Liefs! x

  • Laat een reactie achter