Personal Story: Florence vecht tegen anorexia

Personal Story: Florence vecht tegen anorexia

Alleen maar super gezond eten, daar kan ik me zelf niets bij voorstellen. Ik ben gek op een patatje en maak daar ook geen probleem van. Florence zag allemaal inspirerende Instagram account van alleen maar gezond eten en super veel sporten. Ze zag het als een grote bron van inspiratie en deed enthousiast mee, maar toen ging het fout…

De dagelijkse strijd die anorexia heet…

Ik kan me geen enkel moment herinneren in mijn leven dat ik niet onzeker was over mijn lichaam. Ik voelde me altijd flinker dan anderen. Ik vond andere altijd mooier. Ik keek altijd tegen anderen op.

Vele pogingen heb ik dan ook gedaan om gewicht te verliezen. Ik was er al vroeg bij. Als mijn moeder weer eens begon met Sonja Bakker, deed ik vrolijk mee. Nooit was het resultaat echter blijvend. Altijd slopen de slechte gewoontes er langzaam weer in. Langzaam kwamen de kilo’s er weer bij.

Ik denk dat ik zeker al 8 jaar bezig was met pogingen om gewicht te verliezen. Nooit met succes.

Vorig jaar had ik weer zo’n moment. Het was februari en ik zat wat op Instagram te surfen. Ik kwam allemaal inspirerende accounts tegen van mensen die super gezond aten en veel sporten. Ik raakte geïnspireerd en bedacht me om het nog één kans te geven. Waarom moest ik altijd falen met afvallen? Nu wilde ik écht iets bereiken.

Ik heb iets bereikt.

De 10-15 kilo die ik eraf wilde, waren er naar ongeveer een half jaar af. Ondertussen zijn dat er 22. Ik wilde meer en meer en meer. Ik kon niet meer stoppen met afvallen. Ik kon niet meer normaal eten. Ik was bang voor eten.

Ik ben nog steeds bang voor eten.

Ondertussen krijg ik hulp. Ik heb een eet lijst gekregen met wat ik per dag moet eten. Dit is dagelijks een strijd in mijn hoofd. Er zit een stemmetje in mijn hoofd die me verteld dat het slecht is om zoveel te eten. Maar ik wil beter worden. Ik wil niet meer somber zijn. Ik wil weer leuke dingen doen. Lekkere dingen eten.

Zodra ik niet zelf mijn eten kan maken, raak ik in paniek. Ik kan die controle niet afgeven aan andere mensen. Want, in hoeveel boter bakken zij die aardappeltjes wel niet? Dit soort gedachtes, zijn voor buitenstaanders onbegrijpelijk. In mijn hoofd zijn ze logisch.

Mijn vriend en ik vinden het leuk om lekker op pad te gaan. Nieuwe dingen te ontdekken. Ik neem echter wel altijd eten mee. Want eten in een restaurantje? Dat kun je vergeten. Ik heb al regelmatig huilend achter een broodje gezeten dat ik weigerde op te eten.

Ondertussen weet ik dat je niet zomaar anorexia krijgt. Het is iets dat je eigenlijk altijd al bij je hebt. Waar je altijd al vatbaar voor bent. Je kunt het krijgen door allerlei opgestapelde gebeurtenissen die je in je leven hebt meegemaakt. Ik heb me nooit geaccepteerd gevoeld, ik ben altijd heel erg op mezelf geweest. Allerlei dingen uit mijn verleden hebben hier toe geleidt.

Ik ben er klaar mee.

Met mijn verhaal hoop ik ook een boel vooroordelen over anorexia de wereld uit te helpen. Het gaat niet om dun zijn, het gaat niet om eten. Het gaat over controle houden over mezelf. Iets hebben dat ik zelf kan bepalen, zodat ik me sterk voel. Om dingen te verwerken waar ik zelf geen invloed op heb. Want hier heb ik de macht, hier heb ik alle invloed op.

Herstellen van een eetstoornis, doe je niet in een week. Ik heb nog een hele lange weg te gaan. Ik heb me laten vertellen dat je er volledig vanaf kunt komen, maar dat wil ik eerst zien voordat ik het geloof. Ik zal altijd een deel met me mee zeulen voor de rest van mijn leven denk ik.

Ik heb een recovery account op instagram, waar ik dagelijks op post wat ik eet. Zo houden wij, een grote groep die beter willen worden, elkaar in de gaten. Je kunt me volgen onder de naam https://instagram.com/florence_recovery.

Ik hoop dat iedereen die dit leest, en zichzelf herkent in dit verhaal, hulp gaat zoeken. Ook als je van jezelf weet dat je erin aan het zakken bent: zoek hulp! Hoe eerder je hulp krijgt, hoe makkelijker je te behandelen bent!

Sinds kort heb ik een blog waarin ik iedereen mee wil nemen in mijn herstel. Hier probeer ik uit te leggen wat er in mij omgaat op bepaalde momenten. Ook hoop ik hier later anderen mee te kunnen helpen en andere te inspireren om ook het gevecht aan te gaan. om beter te worden. Je kunt mijn blog volgen via: www.mijnreisnaargeluk.wordpress.com.

Heb jij ook een persoonlijk verhaal dat je graag wilt delen? Mail je verhaal dan naar info@byaranka.nl en wie weet zie jij hier binnenkort je verhaal terug.

Dit vind je misschien ook leuk

14 reacties

  • Reply
    Florence
    18 april 2015 at 07:30

    Spannend!

  • Reply
    chucky1012
    18 april 2015 at 09:28

    Wat goed van haar dat ze hierover schrijft!

    Heel veel sterkte Xoxo

  • Reply
    Marie - You Beleza
    18 april 2015 at 09:54

    Wat een heftig verhaal! Ik ben blij dat het nu de goeie kant uitgaat! Volhouden meid! Liefs

  • Reply
    Daphne
    18 april 2015 at 11:57

    Wat een heftig verhaal! Heel veel sterkte, en kop op!

  • Reply
    Margot
    18 april 2015 at 12:40

    Wat goed dat je dit deelt! En slim om Instagram op die manier te gebruiken!

  • Reply
    D.Pijler
    18 april 2015 at 13:23

    Wat een heftig verhaal.Awesome work &
    Keep iT up…

  • Reply
    Kiss & Make-up
    18 april 2015 at 13:39

    Knap dat je er zo over praat! Dat toont toch aan dat je een hele grote stap vooruit heb gezet en echt klaar bent om ’t probleem eens en voor altijd aan te pakken.

  • Reply
    Eline
    18 april 2015 at 14:48

    Wat een heftig verhaal! heel erg dat je opeens maar door wilde en niet meer kon stoppen. Ik hoop dat het snel beter gaat en succes met je blog :)

  • Reply
    Denise
    18 april 2015 at 19:00

    Wat goed dat ze nu haar ‘trigger’ gebruikt om mensen te helpen! Op mijn blog kwam vorige week toevallig ook een verhaal online van iemand met deze eetstoornis. Zo heftig! Vind het altijd zo knap dat mensen het zo kunnen vertellen!

  • Reply
    Iris
    18 april 2015 at 19:46

    Wat fijn om dit te lezen! Ik heb ook jaren anorexia gehad en heb hiervoor bij een psycholoog gelopen tot het moment dat ik hongerstaking ben gegaan zodat ik niet meer hoefde te gaan. Bij mij was het er ook in geslopen, maar ik heb nog altijd het idee dat het niet weg is. Dat klinkt misschien overdreven, maar bij iedere hap voel ik me schuldig en m’n brood eet ik altijd maar half op, ik kan het niet over m’n hard verkrijgen het op te eten..
    Al met al vind ik het dus fijn om te weten dar ik niet alleen ben. Ik ben heel trots op je dat je al zover bent gekomen en ik ga je zeker volgen op instagram!

  • Reply
    Lisa
    18 april 2015 at 20:20

    Wat goed dat ze deelt! Echt een stoere meid.

  • Reply
    Elsbet | La Vie Pure
    18 april 2015 at 22:30

    Wauw, heel confronterend dit, omdat ik er zelf helaas ook mee te maken heb gehad! Het is zo’n verschrikkelijke ziekte!

  • Reply
    beautifulday4makeup
    19 april 2015 at 12:49

    Veel sterkte hoor meisje. ik kan mij voorstellen dat de strijd zeer zwaar is

  • Reply
    Simovic-Vuceljic Natasa
    22 april 2015 at 21:33

    Wat heftig en vooral moedig van haar dat ze erover schrijft. Ik ben er zeker van dat haar blog mensen zal verder helpen en hun ogen zal openen. Chapeau! Liefs! x

  • Laat een reactie achter