Ik had een relatie met een narcist, Mies vertelt

Ik had een relatie met een narcist, Mies vertelt

Soms ben je zo verliefd dat je niet meteen de nadelen van een persoon ziet, of dat die nog niet tot uiting komen. Mies heeft jarenlang een relatie gehad met een persoon die een narcist bleek te zijn. Een behoorlijk heftig verhaal en mooi om te lezen dat Mies voor zichzelf heeft kunnen kiezen na al die jaren.

Wil jij ook je persoonlijke verhaal delen? Mail dan naar info[at]byaranka.nl

Smoorverliefd

Ik was stapelverliefd toen ik hem voor het eerst zag, mijn ex waar ik bijna 5 jaar een relatie mee heb gehad. Hij zag er goed uit, had goede humor en ik voelde mij goed bij hem. Na een aantal dates wist ik het zeker, dit is mijn man waar ik oud mee wil worden. Toen wist ik alleen nog niet dat het vrijwel allemaal schone schijn was.

Mijn relatie begon 7 jaar geleden toen ik 20 jaar oud was, ik leerde hem kennen tijdens het stappen en we hadden een hele gezellige avond samen. We wisselden nummers uit en meteen werd er fanatiek contact gezocht. Ik sprak hem dagelijks en hij woonde in hetzelfde dorp dus we spraken na werk en school vaak af. Na een aantal keer ‘daten’ wist ik het zeker, dit is hem, mijn nieuwe vriend. Hij was zo ontzettend leuk, lief, attent en liet me altijd lachen, ik voelde me net een prinses door alle aandacht en af en toe cadeautjes. Achteraf hadden daar misschien al alarmbellen moeten gaan rinkelen, maar ik was verliefd, heel erg verliefd.

De eerste scheurtjes

Na een jaar een relatie te hebben begon hij raar gedrag te vertonen. Ik studeerde en ging veel om met klasgenoten, ook met mannelijke klasgenoten. We gingen na school vaak wat drinken of stappen in het weekend. Dit was altijd leuk en deed gek met iedereen, gewoon voor de leuk en had hier verder geen bedoelingen mee. Maar mijn ex dacht daar anders over. Die mannelijke klasgenoten wilde wat van mij en vonden mij volgens hem meer dan leuk. Hij vroeg (of dwong) mij om het contact af te houden, want ik was tenslotte van hem. Hij wist het zo te brengen dat ik dacht dat hij gelijk had en verbrak het gezellige contact met mijn mannelijke klasgenoten, ik had immers al een vent op de bank zitten en had geen zin in gezeur.

Ook kregen we steeds vaker ruzie, hij wilde weten waar ik was, hoe laat ik thuis zou komen en wat ik aan het doen was. Hij hield me constant in de gaten en ik merkte dat ik dat totaal niet prettig vond. Als ik hier dan wat van zei was het huis te klein, we kregen enorme ruzie en vaak kwam ik maar met hangende pootjes bij hem om het goed te maken. Ik had geen zin in ruzie en hoe erg was het eigenlijk om te vertellen waar ik was of ben.

Afstandelijkheid

Hoe fijn ik me ook bij hem voelde, hoe klote ik mij voelde toen mijn vader overleed. Hij vond dat ik na de begrafenis wel weer door kon gaan met mijn eigen leven. Alsof mijn verdriet ook met hem begraven was. Hij begreep mijn verdriet niet en ruimte om te praten was er niet. Hij duwde zijn mening door en zei dat ik door moest gaan. En dat deed ik, met het gevolg dat ik de dood van mijn vader nooit heb kunnen verwerken en ik hier nu voor in behandeling ben, want het verdriet is er zeker, ook na al die jaren. Ik merkte dat hij er steeds minder voor mij was op de manier hoe ik hem nodig had, ik had steun en toeverlaat nodig, dat was er niet.

Hij weet het altijd beter

De ruzies bleven, ik voelde mij onbegrepen en ruimte voor een goed gesprek was er niet meer. Mijn mening begon er steeds minder toe te doen. Hij vertelde wel even hoe ik mijn leven moest leven en hoe ik alles aan moest pakken. Ik kreeg na het behalen van mijn diploma een baan waar ik met veel plezier werkte, volgens hem was het te min en moest ik maar opzoek gaan naar iets anders. Ook als ik ergens mee zat van het werk werd mij meteen verteld hoe ik het wel niet moest doen, maar ruimte voor mijn struggles waren er niet. Van het spontane en zelfverzekerde meisje bleef steeds minder over.

Andere vrouwen

Hij werkte 40 uur op een kantoor waar ook veel vrouwen werkte. Waar hij mij zoveel mogelijk contact met andere mannen verbood, dronk hij gezellig (misschien wel iets te gezellig) met zijn vrouwelijke collega’s. Hij was dol op aandacht en zag er ook graag goed uit (want het was inderdaad een hele knappe man). Op een avond moest hij overwerken zoals wel vaker en zat ik thuis op de bank Netflix te kijken tot ik ineens een berichtje van een collega kreeg, dat ze niet wist dat het uit was met mij en mijn ex. Ik appte terug dat het niet uit was en hoe ze daar bij kwam? Toen kwam het berichtje dat ze hem zag zitten, innig met een andere vrouw in de stad. Alle puzzelstukjes vielen ineens op zijn plek.

Ik verbrak de relatie

Mijn hele wereld stortte ineens in, ik deed niet eens de moeite om te geloven dat het niet zo was, ik wist het gewoon diep van binnen. Huilen en trillend zat ik op de bank, ik was bang voor wanneer hij thuis zou komen en hoe het dan zou gaan. Rond een uur of 11 kwam hij thuis en ik raapte al mijn moed bij elkaar en confronteerde hem met hetgeen wat ik gehoord had. Tot mijn grote verbazing ontkende hij het niet eens. De reden? Ik was saai geworden, had te veel ellende en ging toch ook innig met andere mannen om? Ik kon mijn oren niet geloven, ik heb alles voor die jongen gedaan en nu dit?

Diep gekwetst liep ik naar boven en pakte een aantal spullen bij elkaar, met deze man wilde ik niet verder of zelfs samen zijn. Ik reed naar een vriendin waar ik tot rust kwam en goede gesprekken mee had. Ik besloot mijn relatie te verbreken en dat was de beste keuze ooit. Ik leerde mijzelf weer kennen, verwerkte wat er gebeurt was en de dood van mijn vader. Door gesprekken met mijn psycholoog kwam ik er achter dat ik waarschijnlijk een relatie met een narcist heb gehad, ik zocht op Google naar narcist en eigenlijk alle kenmerken van een narcist kwamen overeen.

Nu 2 jaar verder kan ik eindelijk zeggen dat ik er weer ben, ik sta open voor een nieuwe relatie en heb mijzelf goed leren kennen. Contact met mijn ex heb ik niet meer, maar ik weet dat hij nog al te graag weet wat ik aan het doen ben. Af en toe zie ik dat hij weer naar mijn LinkedIn pagina heeft gekeken. Ik krijg dan meteen weer zo een vervelend onderbuik gevoel maar probeer het zoveel mogelijk los te laten. Ik wil graag verder met mijn leven en dit hoofdstuk achter mij laten.

Bron afbeelding: Shutterstock

Dit vind je misschien ook leuk

4 reacties

  • Reply
    Mariska
    16 december 2018 at 10:15

    Jeetje, dat is echt naar als je dit meemaakt. En sommige punten herken ik wel van mijn eerste vriendje. Ik mocht niet met mijn goede vriend omgaan en zelf ging hij vreemd bij het leven. Wat erg trouwens dat hij jou het verdriet van het verlies van je vader niet heeft laten verwerken. Dat is gewoon niet menselijk. Gelukkig gaat het nu beter met je.

  • Reply
    rachel
    16 december 2018 at 11:16

    whoow wat heftig en ik had allang mijn spullen gepakt en zeker na aanleiding van je vaders verdriet. gelukkig heb je het nu beter ;)

  • Reply
    Johanne
    16 december 2018 at 11:49

    Oh, ik herken hier best veel van. Mijn ex is ook een narcist, en dat uitte zich op dezelfde maar ook op andere manieren. Ik behield bijvoorbeeld wel mijn vrijheid en hij schreef me ook nooit voor wat te doen. Bij hem was het juist zo dat hij iedereen om zijn vingers wilde wikkelen, inclusief mijn ouders en broertjes. Hij is altijd al een vreemdganger geweest, en het stomme was dat ik dacht dat ik hem kon veranderen. Dat ging ook een tijdje goed, totdat ik een berichtje van een vriend van een meisje aan hem ontdekte. Maar goed, hij bleef ontkennen. Onze relatie ging zolang door tot ik er op één dag apathisch van werd.

    Heel erg knap dat je bent weggegaan. Het is heel lastig om in te zien wat een narcist je aandoet. Want ja, het is immers allemaal jouw schuld en niet zijn schuld. Zo ongelofelijk vervelend dat dit je overkomen is bij je vaders overlijden. Fijn dat het nu beter gaat! En succes met het verwerken van alles.

  • Reply
    Merel
    17 december 2018 at 09:35

    Ik vind het naar dat je zo’n relatie hebt gehad. Maar narsicme is een persoonlijkheidsstoornis en die worden vastgesteld door een psycholoog, niet door Google. Dat is iets wat ik enorm te kort vind schieten aan dit stuk. Je kan niet zelf diagnoses geven, daar studeren mensen járen voor en dan nog is dat heel lastig. En zitten er verschillen aan daadwerkelijk de stoornis, trekken en/of kenmerken.

  • Laat een reactie achter